El Instituto Cervantes utiliza cookies propias y de terceros para facilitar, mejorar y optimizar la experiencia del usuario, por motivos de seguridad, y para conocer sus hábitos de navegación. Recuerde que, al utilizar sus servicios, acepta su aviso legal y su política de cookies.

80+1 años de ausencia, Lorca / 80+1 χρόνια απουσίας, Λόρκα

Es esta una exposición colectiva de más de cuarenta pintores y escultores griegos contemporáneos, que dedican sus obras a Federico García Lorca, como homenaje a su vida y obra, fuente de inspiración para ellos, con la ocasión de los 80+1 años de su asesinato.

Como apunta el comisario de la exposición, Historiador de Arte e investigador de la Universidad de Atenas, Constantinos Vafiadis:

“Ocho décadas después del atroz asesinato de Federico García Lorca (†1936), inspirados artistas plásticos griegos vienen a rendir homenaje al más importante dramaturgo español, al mayor y más salvaje enemigo del conformismo literario del s. XX.

Cuarenta obras pictóricas y plásticas, aproximadamente, tratan de interpretar y, al mismo tiempo, reconstruir la visión del gran Poeta erótico, su profunda creencia en la Revolución de los sentimientos y en la Verdad que sólo ellos pueden constatar. Y eso, no porque se le deba respeto, sino porque su impecable cuerpo sin sepultura y su alma adolescente violentamente asesinada buscan y demandan justicia sin cesar. Buscan la inmediatez de la Inspiración, buscan el aura de la Verdad y, en definitiva, buscan nuestra restitución existencial en la Justicia y en el Amor.

A estas demandas responden las obras de esta Exposición, que pretende ahondar en la vida y las acciones de Lorca, en un intento de restaurar su bello aspecto, dentro del hollín de la autodestructiva “cultura” contemporánea. Algunas obras son una adaptación plástica de su obra dramática y poética. Otras buscan retomar el hilo de sus reflexiones, para iluminar nuestra penosa realidad. Y, finalmente, otras pocas se niegan a aceptar como hecho, no tanto la ausencia del Poeta, sino la ¨muerte¨ de sus pensamientos bajo la hoy dominante Palabra del poder.”

Participan los artistas plásticos:

Yorgos Androutsos, Magda Apostolou, María Apostolou, Constantinos Vafiadis, Anastasía Guinaki, Voula Daskalopoulou, Tasos Dimos, Eva Divari, Loukía Dragatsi, Frini Dragatsi,  Yorgos Dritsas, Tania Drogosi, Ioana T., Angela Karali, Mijalis Kevgás, Nikos Kolokithás, María Kolivá, Rose Sofía Κosmidou, Peni Constantinou, Jristina Loukidi, Marina Maltezou, Peni Manaví, Katerina Mavroleon Polizoidi, Vasilikí Bouloukou, Angelikí Bóbori, Vaguelis Bóboris, Panayotis Nezis, Fotiní Othoneou, Yorgos Papadimitríou, Sofía Papadopoulou, Alexandra Petranaki, Nadia Rapti, Constantís Skatzís, Sofía Stavrou, Stathis Sotirjos, Kerasiá Touliatou, Silvia Fesá, María Fili, Aristidis Jrisanthópoulos

Comisario: Constantinos Vafiadis

Concepto, organización comunicación: Dimitris Lazarou

Medios audiovisuales: Tasos Petsas

Dépôt Art Gallery, Neofitou Vamva 5, Kolonaki, Atenas, Τel :+30 210 3648174,

Horario: De martes a viernes: 12:00-20:30 h., sábado: 12:00-16:00. Cerrada los domingos y lunes

Del 9 al 29 de junio de 2017

—————————————————————-

lorcadepotΠρόκειται για μια ομαδική έκθεση ζωγραφικής και γλυπτικής πάνω από 40 ελλήνων σύγχρονων ζωγράφων και γλυπτών, οι οποίοι τα αφιερώνουν στον Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα ως φόρο τιμής στη ζωή και το έργο του, που αποτέλεσε πηγή έμπνευσης γι’ αυτούς, με αφορμή τα 80+1 χρόνια από τη δολοφονία του.

Όπως σημειώνει και ο επιμελητής της έκθεσης, Ιστορικός Τέχνης κι ερευνητής του Πανεπιστημίου Αθηνών Κωνσταντίνος Βαφειάδης:

«Οκτώ δεκαετίες μετά την στυγερή δολοφονία του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα (†1936) εμπνευσμένοι έλληνες εικαστικοί σπεύδουν να αποτίσουν ευλαβικά φόρο τιμής στον πλέον σημαντικό Ισπανό δραματουργό, στον κορυφαίο και ασυμβίβαστο εχθρό του λογοτεχνικού κομφορμισμού του 20ου αιώνα.

Σαράντα περίπου έργα ζωγραφικής και πλαστικής, επιχειρούν να ερμηνεύσουν και ταυτόχρονα να ανασυνθέσουν το όραμα του μεγάλου ερωτικού Ποιητή, την βαθιά του πίστη στην Επανάσταση των συναισθημάτων και στην Αλήθεια που μόνον αυτά μπορούν να βεβαιώσουν. Και τούτο, όχι έναντι του οφειλομένου σεβασμού, αλλά γιατί το άσπιλο και άταφό του σώμα και η βιαιοθάνατη εφηβική ψυχή του αναζητά διαρκώς και απαιτεί δικαίωση. Απαιτεί την αμεσότητα της Έμπνευσης, απαιτεί την δροσερή αύρα της Αλήθειας, απαιτεί, τέλος, την υπαρξιακή μας αποκατάσταση στο Δίκαιο και τον Έρωτα.

Στα αιτήματα αυτά ανταποκρίνονται πλήρως τα έργα της παρούσας Έκθεσης, τα οποία φιλοδοξούν να διερευνήσουν τον βίο και τις πράξεις του Λόρκα, σε μια προσπάθεια ανάπλασης της ωραίας του μορφής, εντός της αιθάλης του σύγχρονου αυτό-αναλωτικού «πολιτισμού». Ορισμένα έργα συνιστούν εικαστικές διασκευές του δραματικού και ποιητικού του έργου. Άλλα πάλι επιζητούν να ξαναπιάσουν τον μίτο των σκέψεων του, προκειμένου να φωτίσουν την οδυνηρή μας πραγματικότητα. Άλλα, τέλος, λιγότερα αυτά, αρνούνται να αποδεχθούν, ως δεδομένη, όχι τόσο την απουσία του Ποιητή, αλλά τον «θάνατο» των σκέψεών του από τον κυρίαρχο σήμερα Λόγο εξουσίας»

Συμμετέχουν οι εικαστικοί:

Γιώργος Ανδρούτσος, Μάγδα Αποστόλου, Μαρία Αποστόλου, Κωνσταντίνος Βαφειάδης, Αναστασία Γκινάκη, Βούλα Δασκαλοπούλου, Τάσος Δήμος, Εύα Διβάρη, Λουκία Δραγάτση, Φρύνη Δραγάτση,  Γιώργος Δρίτσας, Τάνια Δρογώση, Ιωάννα τ., Αγγέλα Καράλη, Μιχάλης Κευγάς, Νίκος Κολοκυθάς, Μαρία Κολυβά, Rose Σοφία Κοσμίδου, Πένυ Κωνσταντίνου, Χριστίνα Λουκίδη, Μαρίνα Μαλτέζου, Πένη Μαναβή, Κατερίνα Μαυρολέων Πολυζωίδη, Βασιλική Μπλούκου, Αγγελική Μπόμπορη, Βαγγέλης Μπόμπορης, Παναγιώτης Νέζης, Φωτεινή Οθωναίου, Γιώργος Παπαδημητρίου, Σοφία Παπαδοπούλου, Αλεξάνδρα Πετρανάκη, Νάντια Ράπτη, Κωνσταντής Σκαντζής, Σοφία Σταύρου, Στάθης Σωτήρχος, Κερασιά Τουλιάτου, Σύλβια Φεσσά, Μαρία Φίλη, Αριστείδης Χρυσανθόπουλος

Επιμέλεια: Κωνσταντίνος Βαφειάδης

Concept – Οργάνωση – Επικοινωνία: Δημήτρης Λαζάρου

Μουσική επένδυση videos και σποτ της έκθεσης: Τάσος Πέτσας

Dépôt Art Gallery, Νεοφύτου Βάμβα 5, Κολωνάκι, Αθήνα, Τηλ :+30 210 3648174,    

Ώρες λειτουργίας: Τρίτη έως Παρασκευή 12:00 – 20:30, Σάββατο 12:00 –16:00. Κυριακή & Δευτέρα κλειστά

Από τις 9 έως τις 16 Ιουνίου 2017

Serengueti en la biblioteca / Ο Serengeti στη Βιβλιοθήκη

Queridos amigos,

Hace unos días nuestros compañeros de actividades culturales nos informaban de la representación teatral de la obra Serengueti, del autor mexicano Ramiro Torres de Miguel. Con ocasión de esta representación la Librería española Nikolopoulos ha editado la traducción al griego de la misma, realizada por Luis Gómezberg quien es también el director de la representación teatral.

Nuestros amigos de la librería española han tenido a bien donar el texto a la biblioteca, lo que les agradecemos. Ya lo hemos incorporado a nuestra colección de traducciones de obras literarias españolas y latinoamericanas traducidas al griego y está a vuestra disposición.

Seguro que os resulta de interés

———————————————————————-

Αγαπητοί φίλοι,

Πριν από μερικές μέρες οι συνάδελφοί μας από το τμήμα των Πολιτιστικών Εκδηλώσεων μας πληροφόρησαν για την θεατρική παράσταση  Serengeti, έργου του μεξικάνου συγγραφέα  Ramiro Torres de Miguel. Με την ευκαιρία αυτής της παράστασης η Librería española Nikolopoulos έκανε την έκδοση της ελληνικής μετάφρασης του έργου που έκανε ο Luis Gómezberg που είναι και ο σκηνοθέτης της θεατρικής παράστασης.

Οι φίλοι μας από το ισπανικό βιβλιοπωλείο είχαν την καλοσύνη να δωρίσουν το κείμενο στη Βιβλιοθήκη και τους ευχαριστούμε πολύ για αυτό. Το έχουμε συμπεριλάβει στη συλλογή μεταφράσεων στα ελληνικά  ισπανικών και λατινοαμερικάνικων έργων και βρίσκεται ήδη στη διάθεσή σας.

Σίγουρα θα το βρείτε ενδιαφέρον.

Numeralia / Νουμεράλια

El pasado 1 de abril celebramos el Día Internacional del libro infantil y juvenil con una actividad basada en el libro Numeralia, de Jorge Luján ilustrado por Isol. Numeralia está editado en Grecia por Martis.

De la mano de Christos Siorikis, nos acercamos al apasionante mundo de los números, y jugamos con dados; con matrioskas, que son una y muchas; con los espejos de nuestro salón, que nos devuelven un reflejo múltiple, dibujamos nuestras manos que tienen cinco dedos, y jugamos con globos y a la rayuela, que tiene 10 números. También escribimos un pequeño cuento entre todos, este cuento:

Érase una vez un señor quien nunca se había mirado en el espejo. Un día se compró un espejo que estaba muy sucio. Así decidió limpiarlo. Lo lavó en el baño, luego se miró y vio que estaba un poco  rajado.  Pero también vio que era guapo. Lo dejó y durmió en la orilla del lago. A la mañana siguiente el espejo ya no estaba pero él entró en el lago para nadar.

Finalmente dibujamos nuestros sueños.

Hicimos muchas cosas y lo pasamos muy bien. Os esperamos en la próxima.

Aquí tenéis algunas imágenes de la actividad.

 

Tην 1η Απριλίου γιορτάσαμε την Διεθνή Ημέρα του Παιδικού και Νεανικού  Βιβλίου με μια δραστηριότητα βασισμένη στο βιβλίο Numeralia, του Jorge Luján με εικονογράφηση  του  Isol. Στην Ελλάδα το Numeralia  κυκλοφορεί από τις εκδόσεις  Martis.

Με την καθοδήγηση του Χρήστου Σιωρίκη ταξιδέψαμε στο μαγικό κόσμο των αριθμών και παίξαμε με ζάρια, με ματριόσκας που είναι και μια και πολλές, η μια μέσα στην άλλη, με τους καθρέφτες της αίθουσας εκδηλώσεων μας, ζωγραφίσαμε τα χέρια μας που έχουν πέντε δάχτυλα το καθένα, παίξαμε με μπαλόνια, παίξαμε κουτσό με δέκα αριθμούς. Αλλά και όλοι μαζί γράψαμε μια μικρή ιστορία:

Μια φορά κι έναν καιρό ήτανε ένας κύριος που δεν είχε κοιταχτεί ποτέ σε καθρέφτη. Μια μέρα αγόρασε έναν καθρέφτη που ήταν πολύ βρώμικος. Όμως αποφάσισε να τον καθαρίσει. Τον έπλυνε στο μπάνιο και είδε ότι τον είχε ραγίσει λίγο. Όμως είδε ότι ήταν ωραίος ο ίδιος. Τον άφησε και κοιμήθηκε στη λίμνη. Το πρωί, ο καθρέφτης έλειπε, αλλά αυτός μπήκε να κάνει μπάνιο στη λίμνη.

Τέλος ζωγραφίσαμε τα όνειρά μας.

Κάναμε ένα σωρό πράγματα και περάσαμε πολύ ωραία. Σας περιμένουμε μια άλλη φορά.

Ιδού κάποιες φωτογραφίες της εκδήλωσης.

Mujer hoy / Η γυναίκα σήμερα

Daysi Carmona Pérez

Daysi Carmona Pérez

El 8 de marzo, Día Internacional de la Mujer, tuvo lugar en el Instituto Cervantes de Atenas una interesante conferencia sobre la posición de la mujer en nuestra sociedad hoy. La conferencia fue pronunciada por la psicóloga e psicoanalista Madelyn Ruiz San Juan y fue una propuesta de reflexión, discusión e intercambio sobre qué significa ser mujer en nuestros días. Se trata de una pregunta que va más allá del momento histórico para esbozar una aproximación a la mujer como concepto. Del parecer al ser. ¿Cuáles son las coordenadas de la presencia de la mujer en la sociedad contemporánea? ¿Qué define ella de sí misma y qué le es impuesto? ¿Qué puede decir la mujer de sí? ¿De dónde viene la mujer y hacia dónde va? ¿Cuáles son los caminos posibles? ¿Cuál, su lugar?

Estas y otras preguntas se presentaron como propuestas de problematización a propósito de otra conmemoración del Día de la Mujer, esta vez con la pretensión de algo más que una elegía.

Madelyn Ruiz San Juan es psicóloga y psicoanalista en Atenas. MsC. Salud Mental y Clínica Social, IAEU, Barcelona. Ejerce en su consultorio privado y trabaja en la ONG Klímaka como psicoterapeuta individual y grupal. Su tesis de grado versó sobre la sexualidad femenina desde el psicoanálisis lacaniano. Ha trabajado también en el pasado como investigadora en proyectos de identidad e historia social, así como sobre la recepción de la obra y el pensamiento de José Martí desde los presupuestos de la teoría de las mentalidades, la teoría del discurso y la intertextualidad.

Si quiere leer el texto de la conferencia, haga click aquí.

————————————————————

Daysi Carmona Pérez

Daysi Carmona Pérez

Στις 8 Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, έγινε στο Ινστιτούτο Θερβάντες της Αθήνας μια ενδιαφέρουσα διάλεξη  σχετικά με τη θέση της γυναίκας στην σύγχρονη κοινωνία. Τη διάλεξη έδωσε η ψυχολόγος και ψυχοαναλύτρια Μαδελίν Ρουίς Σαν Χουάν και ήταν μια πρόκληση για προβληματισμό, συζήτηση και ανταλλαγή απόψεων σχετικά με το τι σημαίνει να είσαι γυναίκα στις μέρες μας.  Το ερώτημα υπερβαίνει την ιστορική στιγμή για να προσεγγίσει την γυναίκα ως έννοια. Από τα φαινόμενα στην ουσία. Ποιες είναι οι συνιστώσες της γυναικείας παρουσίας στη σύγχρονη κοινωνία; Τι καθορίζει η ίδια για τον εαυτό της και τι της επιβάλλεται; Τι μπορεί να πει η γυναίκα για τον εαυτό της;  Από ποιο παρελθόν προέρχεται και σε ποιο μέλλον κατευθύνεται; Ποιοι είναι οι πιθανοί δρόμοι και ποια η θέση της;

Αυτά και άλλα ερωτήματα παρουσιάστηκαν ως πρόκληση για προβληματισμό με αφορμή άλλη μια Μέρα της Γυναίκας, αυτή τη φορά με τη φιλοδοξία να δώσει κάτι περισσότερο από μια ελεγεία.

H Μαδελίν Ρουίς Σαν Χουάν είναι ψυχολόγος και ψυχαναλύτρια και εργάζεται στην Αθήνα. Έχει Μάστερ στην Ψυχική Υγεία και Κλινική Αντιμετώπιση (ΙΑEU, Βαρκελώνη). Ασκεί το επάγγελμα της στο ιδιωτικό της ιατρείο και εργάζεται στην ΜΚΟ Κλίμακα ως ατομική και ομαδική ψυχοθεραπεύτρια. Η διατριβή της είχε θέμα την γυναικεία σεξουαλικότητα από την πλευρά της ψυχανάλυσης του Λακάν. Στο παρελθόν έχει εργαστεί ως ερευνήτρια σε προγράμματα  κοινωνικής ταυτότητας και ιστορίας, όπως και σχετικά με την αντίληψη του έργου και της σκέψης του Χοσέ Μαρτί υπό τις προϋποθέσεις της θεωρίας των ιδιοσυγκρασιών, της θεωρίας του λόγου και της διακειμενικότητας.

Αν θέλετε να διαβάσετε το κείμενο της διάλεξης, κάντε κλικ εδώ.

Elvis Elpis Georgiadis: Paisajes interiores/exteriores. Don Quijote. Meditaciones | Εσωτερικά/εξωτερικά τοπία. Δον Κιχώτης. Συλλογισμοί.

Elvis Elpis Georgiadis
Esta brillante colección de pintura abstracta, principalmente tintas y pintura acrílica sobre papel, se muestra desplegada en varios conjuntos de obras asociadas según criterios tonales y composicionales, en la espaciosa y bien iluminada sala de exposiciones del Instituto Cervantes de Atenas.

Dispuestas en una secuencia temática que abarca un arco de 360 grados, presentan desde imágenes que sugieren la quietud de las piezas arqueológicas hasta otras que transmiten la fuerza primitiva del mundo natural del Mediterráneo.

La exposición forma parte de las celebraciones dedicadas a Miguel de Cervantes, organizadas con motivo del 400 aniversario de su muerte.

Las piezas que la componen trasladan poderosos ecos contemporáneos de la literatura cervantina, tan influyente como enigmática. Mientras que el noble hidalgo, con la mente trastornadas por heroicas ficciones, abraza los áridos parajes manchegos, las obras expuestas traen a la mente del espectador horizontes igualmente amplios, un paisaje de poderosa luz y sombra, de color profundamente intenso y luminoso, pero expandido con una implícita presencia del mar.

Al igual que el creador del Quijote, Elpis Georgiadis trae a su arte su personal experiencia de la emigración y la distancia, y las emociones que la acompañan: el descubrimiento y la nostalgia. Nacida en Lesbos, se crió y educó entre Nueva York y Grecia. Ya adulta, vivió en Roma y en la actualidad reside en Atenas, y su obra se mueve con facilidad a través de los múltiples paisajes, reales e imaginarios, de Cervantes.

Es sobre todo el sentido de movimiento de estas pinturas, y de duda alucinatoria sobre los límites de lo real y lo imaginado, lo que recuerda a los tropos distintivos del arte clásico castellano. La acción tiene lugar en los mismos espacios interiores y hablan un lenguaje visual parecido, que da cabida tanto a la melancolía como a la alegría, a la soledad y al compromiso, con formas orgánicas –semillas, flores, olas, viento, tierra, sangre, piedra– que pueden ser también consideradas en la estela de la pintura española, desde El Greco (sorprendentemente apropiado en este caso) hasta Joan Miró.

Las obras son deliberadamente de pequeño formato, pues invitan al espectador a acercarse para apreciar el detalle de su precisa factura, si bien nunca completamente controlada, medium running con la trama del papel. Pueden también ser contempladas a media distancia, como familias o secuencias de imágenes unidas tanto por los tonos y la luminosidad como por la disposición física de las obras. Esta presentación colectiva refuerza el sentido individual que invocan, desde formas femeninas sorprendidas en el momento de la creación de nueva vida, hasta el romper explosivo de las olas y el poder salvaje de la naturaleza en movimiento, rebosante de matices de azules, amarillos y rojos primarios.

En su mayoría, estas pinturas rebosan vida y energía. La excepción es un conjunto de obras más meditativas, inquietantes incluso (Tinta/papel 1991-92), las cuales aunque no abandonan la abstracción son también poderosamente figurativas. Se trata principalmente de tintas en negro y un rojo telúrico, oscuro –el rojo de la sangre seca o de la luz que se filtra apenas a través de un rubí en bruto–, y son piezas más contundentes, más sosegadas y contemplativas. Y al igual que el resto de las obras expuestas son, sí, abstractas, pero están a un paso, un solo paso, del realismo.

Aled Gruffydd Jones
Catedrático de Historia
Universidad de Aberystwyth

Elvis Elpis Georgiadis: Εσωτερικά/εξωτερικά τοπία. Δον Κιχώτης. Συλλογισμοί.

Αυτή η λαμπρή συλλογή από αφηρημένους πίνακες ζωγραφικής που αποτελείται κυρίως από μελάνι και ακρυλικό σε χαρτί εκτίθεται σε ενότητες που «αναπνέουν» με φρεσκάδα μεταξύ τους ανά χρώμα και σύνθεση σ’ ένα καλοφωτισμένο χώρο στο Ινστιτούτου Θερβάντες της Αθήνας. Τα έργα έχουν αναρτηθεί σε θεματικές ενότητες, σε μια ακολουθία που σχηματίζει ένα τόξο σχεδόν 360 μοιρών ξεκινώντας από κάποιες εικόνες που υπαινίσσονται την ηρεμία των αρχαιολογικών αντικειμένων και καταλήγοντας σε άλλες που θυμίζουν τον αυξανόμενο στοιχειώδη δυναμισμό του φυσικού κόσμου της Μεσόγειου.

Η έκθεση αποτελεί μέρος της ελληνικής συμβολής στον διεθνή εορτασμό για την ζωή του Θερβάντες, στην 400η επέτειο του θανάτου του και φέρει δυναμικούς συγχρόνους αντιλάλους αυτής της μεγάλης, αινιγματικής μορφής της λογοτεχνίας. Ενώ ο νους του ευγενούς ήρωα κατακλυζόταν από ρομαντικά οράματα στα ξηρά εσωτερικά τοπία της Λα Μάντσα, αυτές οι εικόνες φέρνουν στον νου παρόμοιους ευρείς ορίζοντες, ένα τοπίο ισχυρών σκιών και φωτός και βαθιά εμποτισμένα ηλιόλουστα χρώματα ενός τοπίου όπου υπονοείται η παρουσία της θάλασσας. Όπως κι ο δημιουργός του Δον Κιχώτη, έτσι και η Elpis Elvis Georgiadis εσωκλείει στην τέχνη της την προσωπική εμπειρία της μετανάστευσης και του εκτοπισμού, με όλα τα παρελκόμενα συναισθήματα της έκπληξης και της λαχτάρας. Γεννήθηκε στην Λέσβο, μεγάλωσε και σπούδασε στη Νέα Υόρκη και στην Ελλάδα, ενώ ως ενήλικη έζησε στην Ρώμη και τώρα στην Αθήνα. Το έργο της κινείται εύκολα μέσα στα πραγματικά και φανταστικά τοπία του Θερβάντες.

Πάνω απ’ όλα, η εντύπωση της κίνησης που προκαλούν αυτές οι ζωγραφιές, καθώς και η παραίσθηση της αβεβαιότητας στα όρια του πραγματικού και του φανταστικού, είναι αυτό που θυμίζει την ιδιαίτερη αλληγορία της κλασσικής καστιλλιάνικης τέχνης. Η δράση συμβαίνει μέσα στους ίδιους εσωτερικούς χώρους και μιλάνε μια παρόμοια οπτική γλώσσα, η οποία επιτρέπει τόσο την μελαγχολία όσο και την χαρά, την απομόνωση και την πλήρη εμπλοκή με την φύση και τις οργανικές μορφές – σπόρους, άνθη, κύματα, άνεμο, χώμα, αίμα, πέτρες – που επίσης συναντάμε στο πανόραμα της ισπανικής τέχνης από τον Ελ Γκρέκο (απρόσμενα κατάλληλος, στην περίπτωσή μας) ως τον Ζουάν Μιρό. Οι ατομικές συνθέσεις ηθελημένα μικρές σε μέγεθος προσκαλούν τον θεατή να τα πλησιάσει για να εκτιμήσει την ακριβή λεπτομέρεια και το υλικό που τρέχει και ποτίζει την υφή του χαρτιού. Λειτουργούν, ωστόσο το ίδιο καλά όταν τα βλέπει κανείς και από μια μεσαία απόσταση, ως ομάδες ή ακολουθίες εικόνων, που χαρακτηρίζονται από το κοινό χρώμα, τόνο, φωτισμό ή συνεγκατάσταση. Η συλλογική τους παρουσία ενισχύει την εντύπωση που προκαλούν ως μονάδες, από γυναικείες μορφές που απαθανατίζονται στην στιγμή που δημιουργούν νέα ζωή, ως το εκρηκτικό ξέσπασμα του κύματος και την άγρια δύναμη της εν κινήσει φύσης που εκρήγνυται με έντονες σκιές αγνού κυανού, κίτρινου και κόκκινου.

Ως επί το πλείστον, αυτές οι εικόνες σφύζουν από ζωή, ξεχειλίζουν από ενέργεια. Η εξαίρεση είναι μια ομάδα από πίνακες που προκαλούν στοχασμό, ακόμη και ταραχή, θα έλεγε κανείς (Tinta/papel 1991-2), οι οποίοι, παρ’ όλο που είναι κι αυτοί αφηρημένοι, είναι ταυτοχρόνως και έντονα απεικονιστικοί στην μορφή τους. Πρόκειται κυρίως για μελάνια σε πυκνό μαύρο και σκοτεινό γήινο κόκκινο, το κόκκινο του ξεραμένου αίματος, ή του φωτός που γλιστράει αχνά μέσα από το ακατέργαστο και άκοπο ρουμπίνι. Αυτά είναι πιο βαριά, πιο στατικά, πιο στοχαστικά. Χρειάζονται ιδιαίτερη προσοχή, όπως και όλα τα αφηρημένα έργα αυτής της σημαντικής, έκθεσης, που βρίσκονται μόλις ένα μικρό βήμα από τον ρεαλισμό.

Aled Gruffydd Jones
Αθήνα, 7-8 Ιουνίου 2016.

 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 ... 13 14 15

Calendario

junio 2017
L M X J V S D
« may    
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930  
© Instituto Cervantes 1997-2017. Reservados todos los derechos. bibate@cervantes.es